Historia Miasta

Początki powstania Horyńca nie są znane. Pierwsza wzmianka historyczna o istniejącej od dawna wsi pochodzi z 1444 r. Władysław, książę mazowiecki i bełski, darował wówczas osadę szlachcicowi Piotrowi Pieczykurykowi z Wilcz. Wieś powstała chyba jeszcze w okresie przynależności tych ziem do Rusi, co może potwierdzać jej nazwa, wywodząca się od ukraińskiego słowa hora (góra). Od nadania tej nazwy Horyniec stanowił własność prywatną. Podobno w XVII wieku Horyniec był przejściowo we władaniu Jana III Sobieskiego, mającego majątek w niedalekim Nieborowie (Ukraina). Sobieski miał tu wznieść zameczek myśliwski, bawić na polowaniach i korzystać z miejscowych wód mineralnych. W 1672r. Sobieski pobił pod Horyńcem czambuł tatarski.

Telefusowie wybudowali w Horyńcu murowany dwór i drewnianą cerkiew, których istnienie potwierdza wzmianka z 1672r., a w 1703 rozpoczęli budowę kościoła Franciszkanów. Ok. 1717r. Horyniec, pozostający w rękach spadkobierców P. F. Telefusa, zakupił Mikołaj Stadnicki ze Żmigrodu, starosta bełski, piastujący ponadto kilka innych ważnych urzędów. Horyniec pełnił rolę osady targowej w okresie przedrozbiorowym, o czym świadczy nazwa jego wschodniej części- Miasteczko (Horyniec ma jeszcze kilka części: Górka, Hałanie, Ruda, Sioło, Szwaby, Trusze Małe i Duże oraz Osiedla: Sobieskiego ,Mickiewicza oraz Szwabów, których nazwa pochodzi od Niemca, który zamieszkiwał tą ziemię). Nadeszły tragiczne lata II wojny światowej. W dniach 15-16 IX 1939 roku w rejonie Cieszanowa, Oleszyc i Horyńca ciężkie walki z Niemcami toczyła 21 dywizja piechoty gen. Józefa Kustronia. W grudniu 1943 r. ukraińska policja i gestapo dokonały egzekucji 35 horynieckich Żydów. W lipcu 1944 roku wojska niemieckie stawiały tu atakującym rosjanom zacięty opór. Pomimo zakończenia wojny rejon Horyńca był niespokojny. W latach '44 - '47 miejscowość była atakowana i palona przez oddziały UPA. Od kwietnia do lipca tego samego roku, w budynkach klasztoru chroniła się ludność polska z okolicznych wiosek.

W okresie od kwietnia do lipca 1944 r. w budynkach klasztoru chroniła się ludność polska ze sterroryzowanych przez UPA okolicznych wiosek. W dniu 6.X.1945 r. podczas napadu zostały podpalone: zabytkowy teatr, szkoła, tartak, stacja kolejowa i magazyn zboża, zaś nocą 21.X.1945 r. oddział UPA ostrzelał wieś. W wynika napadu nacjonalistów ucierpiał również zespół klasztorny OO. Franciszkanów.

Występujące na terenie wioski wody siarczkowe znane były od dawna. Z ich dobroczynnych właściwości podobno korzystali Marysieńka Sobieska oraz król Jan III Sobieski. Pod koniec XIX w. Aleksander Oskar książę Poniński urządził pierwszy dość prymitywny zakład kąpielowy. W owym czasie skład chemiczny horynieckich wód nie był znany, a ich duża skuteczność w leczeniu głównie chorób reumatycznych stwierdzona była w wyniku wieloletnich doświadczeń. Urządzenia kąpielowe, czyli ówczesne łazienki stanowiła szopa z trzema kabinami, po dwie wanny w każdej. Nie było specjalnych mieszkań dla gości. Kuracjusze, których bywało w sezonie 300, mieszkali w karczmie, klasztorze, oficynie dworskiej lub u miejscowych gospodarzy.

W 1959 r. Centrala Rolniczych Spółdzielni podjęła inicjatywę budowy uzdrowiska z przeznaczeniem dla ludzi pracujących w rolnictwie. Mówiło się o tzw. chłopskim uzdrowisku. W 1960 r. utworzono Spółdzielnie Zdrowia, a dwa lata później wybudowano zakład przyrodoleczniczy. Pierwsze sanatorium Metalowiec powstało w 1968 r., w adoptowanym na ten cel pałacu. W 1973 r. zakład horyniecki został przejęty przez PP Uzdrowiska Polskie. Wkrótce potem utworzono Dyrekcję Uzdrowiska Horyniec. W 1976 roku Horyniec uzyskał statut uzdrowiska. Na początku lat siedemdziesiątych w północnej części wsi rozpoczęto budowę nowego centrum uzdrowiskowego.

Więcej innfomacji na oficjalnej stronie : www.horyniec-zdroj.pl